Κατέβασε την εφαρμογή JOBSbnb και βρες δουλειά, στα μέτρα σου!
img

Συνέντευξη: Τάσος Μητσελής | Κριτικός εστιατορίων

Ημερομηνία: 03-10-2019

Γευσιγνωσία, μπιστρονομία, γκουρμέ… Ο Τάσος Μητσελής, κριτικός εστιατορίων, μιλά ανοιχτά για την γαστρονομική σκηνή της Ελλάδας σε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη!

Δύσκολο έργο

Η κριτική είναι μία δύσκολη διαδικασία που όμως αν εφαρμοστεί με σωστό τρόπο, μόνο να προσφέρει θετικά μπορεί. Όσο εύκολο και εντυπωσιακό και αν ακούγεται, η κριτική εστιατορίων δεν είναι απλή υπόθεση. Περιλαμβάνει αμέτρητα ταξίδια και όχι μόνο στην Ελλάδα. Όποιος κριτικός εστιατορίων θέλει να βρίσκεται up-to-date, οφείλει να ταξιδεύει στο εξωτερικό για να ανακαλύπτει τις τάσεις που υπάρχουν σε άλλες χώρες, να γεμίζει με γευστικές εμπειρίες την βαλίτσα των κατάλληλων αισθήσεων και να επιστρέφει για να διαδώσει και να μοιραστεί.

Ο Τάσος Μητσελής είναι ένας τέτοιος άνθρωπος, ο οποίος έχει πραγματική αγάπη για αυτό που κάνει και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τον μηδαμινό προσωπικό του χρόνο, αφού είναι συνεχώς on the run. Γράφει σε περιοδικά, σε site, επισκέπτεται εστιατόρια, ταξιδεύει, αξιολογεί αλλά και κριτικάρεται. Πολύ σπάνια θα δώσει συνέντευξη και ακόμα πιο σπάνια θα φωτογραφηθεί. Καλή σας απόλαυση!

Τι επάγγελμα θέλατε να κάνετε ως παιδί και πως φτάσατε σήμερα σε αυτό που κάνετε;

Πολλά και διάφορα εκτός από κριτικός εστιατορίων! Το επικρατέστερο για πολλά χρόνια, εκεί από τα εφτά μέχρι και τα δεκατρία περίπου ήταν να γίνω διευθυντής ορχήστρας. Έπειτα ήθελα να ανοίξω φροντιστήριο ξένων γλωσσών. Η αλήθεια είναι όμως ότι μεγάλωσα σε ένα σπίτι που αγαπούσαμε το φαγητό. Καθ’ υπερβολή κιόλας! Θυμάμαι τον πατέρα μου να φέρνει κάτι ψαρούκλες που σπαρταρούσανε και γινόταν πάρτι! Τρώγαμε ωραία κατσίκια, φανταστικά λαχανικά από τον κήπο μας.

Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα ασχοληθώ επαγγελματικά με την κριτική εστιατορίων και γενικότερα με τη δημοσιογραφία που αφορά τη γαστρονομία, αν και δεν σας κρύβω ότι από το 2004 που άρχισα να βγαίνω τακτικά πλέον σε εστιατόρια στην Ελλάδα κι αργότερα στο εξωτερικό, στο πίσω μέρος του μυαλού μου καλλιεργούσα υποσυνείδητα μάλλον μια επιθυμία για κάτι τέτοιο γιατί κάτι σκιρτούσε πάντα μέσα μου όταν έβγαινα για φαγητό.

Οπότε εννιά χρόνια αργότερα που μου δόθηκε η ευκαιρία από τον Πάνο Δεληγιάννη και την Εύη Φέτση, δεν το σκέφτηκα καθόλου. Είπα ότι θα το κάνω κι όπου βγει. 

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε μέχρι το The Food and Leisure Guide να ξεχωρίσει στο χώρο;

Κοιτάξτε, το 2013 που άρχισα να εργάζομαι για το FNL, το site μπορεί να βρισκόταν ακόμη στο ξεκίνημά του, αλλά ο Πάνος μετρούσε ήδη πάνω από δεκαπέντε χρόνια επιτυχημένης πορείας σε αυτή τη δουλειά. Ο κλάδος αλλά και οι αναγνώστες εμπιστεύτηκαν πολύ γρήγορα την αξιοπιστία του FNL και έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην αισθητική και τον τρόπο που προσεγγίζει την γαστρονομική σκηνή της Ελλάδας.

Οπότε δεν αισθάνθηκα ότι αντιμετώπισα ιδιαίτερες δυσκολίες. Ρίξαμε και ρίχνουμε πολλή δουλειά, δεν λέω, και χρειάστηκε κυρίως στην αρχή να παλέψω με τους εσωτερικούς μου δαίμονες που αμφισβητούσαν ότι εγώ σε αυτό μπορεί να έχω μέλλον. Όλα τα υπόλοιπα προέκυψαν με μια φυσικότητα. Αν και είμαι φοβερά ανυπόμονος, είχα και έχω μια ησυχία για όλο αυτό.

Βέβαια, έπαιξε και το ρόλο της η γενναιοδωρία εκ μέρους των ιδιοκτητών του FNL. Ήταν μεγάλο ρίσκο να εμπιστευτούν ένα νέο παιδί στον χώρο και να του δώσουν βήμα χωρίς λογοκρισία.

Τα τελευταία δυο χρόνια συνεργάζομαι επίσης με τον Πέτρο Μπουροβίλη, τον ιδιοκτήτη της Identity Media, για τα περιοδικά 2Board, Grec14n και Thalasea, ο οποίος επίσης μου έκανε αυτή τη τιμητική πρόταση να δουλέψουμε παρέα, χωρίς να μου έχει στερήσει ποτέ το δικαίωμα να διατυπώνω ελεύθερα την άποψη μου.

Η κριτική/αξιολόγηση είναι κοινό στοιχείο του JOBSbnb και του FNL. Εκτιμάται στην Ελλάδα στον κλάδο της εστίασης και πόση βαρύτητα πρέπει να δίνεται από τους εμπλεκόμενους;

Η κριτική οφείλει να αφυπνίζει, να κινητοποιεί, να βάζει αυτόν που αξιολογείται σε μια τροχιά υγειούς ανταγωνισμού, να υποδεικνύει με επιχειρήματα τα λάθη, να επιβραβεύει την ωραία δουλειά. Κι όλα αυτά χωρίς να παρεισφρέει το προσωπικό γούστο του κριτικού στη διαδικασία.

Είναι ένα δύσκολο επάγγελμα. Απαιτεί σοβαρότητα και προσήλωση. Δεν είναι παίξε γέλασε γιατί σε κάποιο ποσοστό ασκεί σίγουρα επιρροή στους αναγνώστες. Όσο για το αν εκτιμάται στην Ελλάδα εξαρτάται από τον άνθρωπο που την υπογράφει, το site στην οποία δημοσιεύεται και την αξιοπιστία τους. Οι αναγνώστες αν και ορισμένες φορές αντιμετωπίζουν την κριτική με επιφύλαξη, ξέρουν πότε τους πουλάς φύκια για μεταξωτές κορδέλες και πότε τους καταθέτεις την αλήθεια σου. Έστω κι αν πέφτεις έξω.

Στο δε κλάδο της εστίασης, όσο κι αν ενοχλούνται ορισμένοι από αρνητικές κριτικές, πράγμα το οποίο είναι απολύτως λογικό, αισθάνομαι ότι έχουν γίνει αρκετά βήματα για να αντιμετωπίζουν οι επιχειρηματίες και οι σεφ μια κριτική στη σωστή διάσταση της, κι όχι ως απόπειρα να καταστρέψεις ή να αποθεώσεις ένα εστιατόριο. Τα ακούω καμιά φορά αυτά, αλλά είναι εντελώς αστεία. Ή και να γίνονται...μακριά από εμάς. 

Που βρίσκονταν οι κλάδοι της εστίασης και του τουρισμού πριν από μία πενταετία και που θεωρείτε πως θα βρίσκονται σε 5 χρόνια από τώρα? Υπάρχει εξέλιξη? Αν ναι, σε ποιους τομείς;

Θα ήταν άδικο να αρνηθώ μια προφανή εξέλιξη στον χώρο της εστίασης, με τον τουρισμό να προηγείται προφανώς σε αυτή τη κούρσα. Το ευχάριστο είναι ότι τα δυνατά ξενοδοχειακά ονόματα έχουν την άνεση να χρηματοδοτούν high end γαστρονομικά concept που δεν υπήρχε περίπτωση να επιζήσουν, αν δεν έχει αυτή τη πλάτη. Έχουμε πλέον σπουδαία εστιατόρια σε ξενοδοχεία.

Υπάρχουν βέβαια και οι μοναχικοί καβαλάρηδες της εστίασης που δίνουν αγώνα να επιβιώσουν τα μαγαζιά τους. Επενδύσεις πάντως γίνονται και στον τουρισμό και στην γαστρονομία. Σε μια πενταετία μόνο με αισιοδοξία μπορώ να δω αυτό το σκηνικό.

 

Ποιες οι τάσεις του κλάδου και τι νέο έρχεται;

Η κρεατοφαγία συνεχίζει να φιγουράρει ψηλά στη λίστα των ισχυρών τάσεων, το street food επίσης έχει ένα μεγάλο ρεύμα και τα τελευταία δυο χρόνια δείχνει ότι δυναμώνει η μπιστρονομία, αυτό που λέμε δηλαδή ανεπιτήδευτο γκουρμέ που είναι φευγάτο και δημιουργικό, χωρίς να το λες ελιτίστικο. Το ξεκίνησε το 2011 ο Βεζενές, ακολούθησαν οι Λιάκοι με το Τραβόλτα κυρίως και την Cookoovaya μετέπειτα, στην Θεσσαλονίκη μεγαλουργεί επ’ αυτού ο Γιάννης Λουκάκης στη Μούργα. Το bistronomy είναι μια ιστορία που έχει ροκιά, αυθορμητισμό, τρέλα, ουσία, πολλή νοστιμιά και έναν τρόπο να γοητεύει με την ατόφια του αλήθεια. 

Η νεολαία πόσο κοντά βρίσκεται στην ποιοτική κουζίνα? Ασχολείται για την ουσία ή για τα social media;

Να το πω όπως το σκέφτομαι; Όσο κοντά της επιτρέπει η τσέπη της. Τις προάλλες επέστρεφα σπίτι από το κέντρο και φτάνοντας στο Άλσος Παγκρατίου, άκουσα ένα παιδί να απαντάει στην παρέα του, που του πρότεινε να πάμε κάπου εκεί κοντά για φαγητό: «Όχι ρε, στο Ciao, είναι ρεστοράν! Πάμε κάπου πιο νορμάλ!» Οπότε αυτά τα παιδιά και η μισή γενιά τους πόσο κοντά μπορεί να βρίσκονται στην ποιοτική κουζίνα; Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι νέοι δεν βγαίνουν στα εστιατόρια. Εγώ πάντως που τριγυρίζω σχεδόν κάθε μέρα λόγω δουλειάς, βλέπω πολύ νεαρόκοσμο στα διπλανά τραπέζια. Το ζήτημα είναι να μη πέφτουν πάνω σε μετριότητες ή κακοτοπιές και το βάλουν στα πόδια.

Αναφορικά με τα social και τη φρενίτιδα του post, πιστεύω ότι η κατάσταση είναι κάπου στη μέση. Πάντως δεν εμποδίζει κάποιον να ασχολείται με την κουλτούρα του φαγητού και με τα social media ταυτόχρονα. Οι ισορροπίες που θα κρατηθούν ή όχι είναι το θέμα. 

Πόσο συχνά ακούτε πως οι επιχειρήσεις αναζητούν προσωπικό και ποια η άποψή σας για την JOBSbnb;

Πολύ συχνά και ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες που βουλιάζουν από κόσμο τα νησιά μας, γι’ αυτό και την πλατφόρμα σας, τη βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα, ουσιαστική και πάνω απ´ όλα χρήσιμη. Και για τα δυο στρατόπεδα!

 

 

 

JOBSbnb

Δείτε επίσης